Dochter heeft vanaf baby een sterke eigen wil gehad. Ze had ook al gelijk een intens karakter. Ze huilde niet vaak, maar als ze huilde was dit heel hard.
Broertje was als baby heel makkelijk, heel lief, heel rustig (qua karakter dan want qua bewegen is hij nooit rustig geweest š). Hij vond alles goed, je kon alles bij hem doen en je kon spullen geven en nemen. En toen werd hij een dreumes (versneld al gelijk een beetje een peuter qua gedrag) en komt die sterke eigen wil ineens flink naar boven.
Op de foto zie je een moment waarbij ik zei kom we gaan die kant op en ik zijn hand pakte, hij trok z’n hand los en rende de andere kant op omkijkend met een uitdagende blik. Als je hem laat dan is alles goed, als hij vrij kan bewegen en kan ontdekken en doen. Zodra je nu hem daarin beperkt wordt hij een beetje driftig en zet zijn kracht en stem in om toch te krijgen wat hij wil.
Ik ben heel erg van het meebewegen en waar het kan die autonomie/sterke eigen wil lekker te laten. Vaak helpt keuzes geven, bijvoorbeeld: wil je zelf daarheen lopen of moet ik je pakken en tillen? Vaak kiezen ze dan toch maar zelf meelopen/zelf doen.
Hoe is dit bij jullie?
Reactie plaatsen
Reacties